Her-inburgering
Toerist in eigen stad / Playing tourist in your own town
Time ‘s up
De cirkel is rond. Drie jaar Toronto. Drie echte winters. Stiekem vier keer Halloween.
En nu is het tijd. De koffers zijn ingepakt (en wat ik moet doen met de stapel spullen die ernaast ligt zien we morgenochtend wel). Het appartement is verhuurd aan iemand anders. De muren zijn al overgeschilderd. M’n plek op het lab is leeg.
Op m’n ticket staat 3 november 5.15 pm.
I’ll miss Toronto.
Ze zijn rood. Ze zijn groot!
Les GirafesCelebrate Toronto! Street Festival on Yonge Street, July 8-10, 2005
* Nee, dat is niet Toronto, nee. Pictures not mine.
Tour de Lance
Vorig jaar zomer besloten we ons kabelpakket af te slanken van ‘belachelijk veel’ zenders naar ‘een stuk of dertig’. We keken toch nauwelijks TV. Vlak daarna begon de Tour. Op kanaal 58. Pech dus.
Dacht ik.
Op de avond voor de laatste etappe klaagde ik mijn nood bij iemand die ook ‘basic cable’ had. Bleek dat we kanaal 58 gewoon konden ontvangen. Net als kanaal 61, 80 en 108. Logisch toch?
Afgelopen zaterdagmorgen zat ik er dus klaar voor. Kopje koffie erbij, TV aan. En toen dit:
Uit het basispakket gehaald! Zo populair, daar kunnen we geld mee verdienen! Ik heb goeie hoop dat Outdoor Life Network volgend jaar, als Lance uit de Tour is, weer in het basispakket zit. Oh, wacht. Volgend jaar kijk ik gewoon weer Studio Sport.
En dit jaar zit ik waarschijnlijk veel bij onze huisbaas met plasma-tv en belachelijk veel zenders.
Arm poezie
Wat ik al voorspeld had komt uit: nu Peter niet meer hier is maak ik veel langere dagen op het lab. De tijd begint te dringen. Niet alleen heb ik nog maar een maand of twee om alles af te ronden (nou ja, voor zover mogelijk), ik ga over ruim een week naar een congres. ‘Is je poster al af?’ is op dit moment niet de juiste vraag om te stellen… En oh, ja, ik moet ook colleges voorbereiden.
Om elf uur vanavond zijn m’n laatste proefjes af en mag ik naar huis. Ik bedoel maar.
Doors Open Toronto
Dit weekend is Doors Open Toronto: historische gebouwen openen hun deuren voor het grote publiek. In de afgelopen jaren zijn we o.a. in Old City Hall en Osgoode Hall geweest.
Dit jaar ben ik nergens naar binnen gegaan; ik had teveel andere dingen te doen.
Ik moet nu weer zelf de was doen en boodschappen halen!
Maar ik heb onderweg wel foto’s gemaakt. Van Doors Open Toronto.
Een passend afscheid
Voor onze laatste avond togen we naar ‘ons’ japans restaurant. Nog een keer sunrise rolls, beef tataki en sushi pizza. Het restaurant was leeg toen we aankwamen, maar al snel kwamen er meer mensen. Een groep van acht die een verjaardag vierden, en nog wat ‘losse’ klanten. Er werd gezellig gepraat, en wij bestelden nog een extra ronde sushi.
Toen hoorden we haar. Net iets te hard, net iets te onoprecht. Wat een goed restaurant dit was. Dat ze hier al een hele tijd niet meer geweest was, maar dat het een heel goed restaurant was. dat de bediening zo vriendelijk was, en dat het echt een heel goed restaurant was. Wij keken elkaar aan. Het zou toch niet? De serveerster kwam hun bestelling opnemen. en toen wisten we het zeker. Miso soep, ginger salad en california rolls. Zij was het!
Niet lang daarna vertrokken we. In augustus proberen we het nog een keer. Als we durven.